Even kind zijn

Het zijn de meest leuke momenten van mijn leven. De dagen waarop ik me even jong kan voelen. Met mijn neefjes door het gras rollen, lummelen (dat spel met die bal, ja) of met vriendinnen een keer lekker gek doen. Het is zo jammer. Als je ouder wordt, worden alle dingen zo serieus. Dan moet je je druk maken om geld, carrière, deadlines en tijd. Maar moet dat, of doen we dat?

Officieel ben ik nog een kind, maar je ‘kind voelen’ is toch weer een wereld van verschil met het daadwerkelijk zijn. Natuurlijk ben ik jong en op een bepaalde manier gelukkig nog lekker onbezorgd. Toch realiseer ik me de laatste tijd steeds meer dat er dingen veranderd zijn. Voornamelijk één, voor de hand liggend ding: ik ben ouder geworden. Ik voel me minder kind, maar ook zeker nog niet volwassen (daarvoor valt nog een boel te leren!). Ik merk wel dat de gekke momenten, het ‘spelen’ zo verminderd.

Stiekem vind ik dat wel jammer. Grofweg 2 jaar geleden bleef ik na school uren op school hangen met vriendinnen. We hadden het gezellig, lachten veel, en haalden behoorlijk wat fratsen uit. We kropen na de laatste lessen onder de tafels in lokalen en luisterden gesprekken van leraren af, we liepen 10.000 rondjes door de school en kletsten met iedere leraar die we tegenkwamen, we konden uren gek zitten doen in ons nisje (heel hip rond bankje helemaal achter in de school). Ondanks dat ik het in deze periode vaak heel druk had, en de lat voor mezelf heel hoog legde, had ik het fijn. Ik hield van die middagen in het nisje. Ik genoot van het samenzijn met vrienden en vriendinnen.

En nu? Nu ga ik naar huis, studeer, lees wat blogs, schrijf hier en daar wat artikelen voor het één of het ander. Ik verdiep me regelmatig in mijn toekomst. Ik zit goed in mijn vel, die welbekende lat ligt een stuk minder hoog, maar er is één verschil: ik lach minder. Dat wil niet zeggen dat ik minder vrolijk of minder gelukkig ben, maar het is wel iets wat ik me realiseer als ik wél weer een keer zo’n gezellige pubermiddag heb. Dan valt het me gewoon op hoe fijn het is om te lachen en met alle aandacht te genieten.

Het excuus dat veel mensen, inclusief ik, gebruiken, is dat we het druk hebben. Dat we geen tijd hebben om spontaan een ijsje te gaan eten of gewoon 1 of 2 of 3 uur aan een stuk door te kletsen en lachen. Maar juist dát is wat de dagen mooi maakt en ik denk dat dat ook veel meer de moeite waard is dan dat je bepaalde dingen behaald die je jezelf opgelegd hebt.

Het is een feit dat je meer moet als je ouder wordt, maar je kunt daar wel zelf vorm gaan geven. Je kunt je leven invullen zoals jij het wilt, en van die vrijheid kun je gebruik maken door onverwachte, gekke dingen te doen. Ik wil het vaker doen. Ik ga het vaker doen. Ik weet dat er een leuke tijd aan komt: komend jaar slaag ik (hopelijk), ga ik studeren, misschien wel op kamers (?), en zeker in dat laatste geval heb ik echt het idee dat ik een nieuwe fase van mijn leven instap. Eigenlijk gebeurt dat sowieso wel, of ik nu op kamers ga of niet. Er ligt zoveel avontuur voor de deur… en ik ga er van genieten ook!

Advertenties

6 gedachten over “Even kind zijn

  1. Ik herken heel erg wat je schrijft – goed verwoord ook! Zeker de serieusheid die bij opgroeien komt kijken is enerzijds heerlijk, het gevoel dat je zelf verantwoordelijk bent, zelf kunt doen waar je blij van wordt en er niemand meer is aan wie je moet vragen of jouw plannen allemaal wel mogen. Anderzijds mis ik vaak het roekeloze wilde van de kindertijd – vergelijkbaar met wat jij ziet in het lachen met vrienden op school. Zet me aan het denken, dit stukje!

    Like

    1. Klopt! Het is ook heel dubbel, want het is juist super om zelf wat meer verantwoordelijkheid te hebben en je eigen boontjes te kunnen doppen. Misschien is het gewoon belangrijk om daar een soort balans in te vinden: verantwoordelijk zijn voor jezelf, maar je toch zo nu en dan even ‘laten gaan’ 🙂

      Like

  2. Ik herken mij er zelf ook erg in. Die onbezorgde tijd, al had ik die vroeger ook niet echt, tja vroeger toen ik nog op de basisschool zat dan, ik weet niet of je dat echt vroeger mag noemen? maar ik had niet de meest leuke tijd, en ook later niet op de middelbare school, maar toch mis ik de momenten van spelletjes, onbezorgd op de bank tv kijken en dat soort dingen ook heel erg

    Like

    1. Wat naar om te lezen dat je niet de leukste tijd gehad hebt op de basisschool, en natuurlijk telt dat als ‘vroeger’. Maar het mag nog steeds hè, op de bank tv kijken en spelletjes spelen 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Herken die kindertijd van de basisschool nog wel heel erg. Dat was fijn! Nergens aan hoeven te denken en lekker doen waar je zin in hebt. Vanaf de middelbare school was het helaas over bij mij omdat ik met veel lichamelijke klachten te maken kreeg en daardoor snel volwassen moest worden. Ach, het opgroeien hoort er bij en daar komen kopzorgen bij kijken. Al heb ik ze liever niet hoor, haha.
    Jouw vooruitzicht met studeren en op kamers gaan klinkt tof. Geniet er van!

    Like

    1. Als je ziek wordt, ben je wel vaker met een klap volwassen. Je merkt dan hoe kwetsbaar je lichaam is, en je moet verantwoordelijkheden dragen die niet leuk zijn.
      Van de andere kant realiseer je je misschien ook wel dat het leven plotseling kan veranderen, en dat je het zelf niet in handen hebt. Daar kun je negatief op reageren, maar wie daar positief mee omgaat (en dat doe jij. Dat weet ik, San…) kan veel meer genieten van de dingen die wél kunnen.

      Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s