Niks is meer belangrijk | Diabetes

Het lukt even niet, dat schrijven. Ik schrijf dolgraag, maar het is net alsof dingen er niet toe doen. Althans, alles wat ertoe doet lijkt niet meer belangrijk. Ik weet niet of dat het simpelweg tunnelvisie is, dat ik teveel met mezelf bezig ben, of dat het nog steeds de overweldiging van de diagnose is.

Ik kom gewoon niet meer op de onderwerpen. Alles wat er door mijn hoofd heen gaat bestaat uit spuiten, prikken en koolhydraten. Mijn leven gaat inderdaad door, maar daar is wel een boel nieuws bij gekomen, en ik merk dat ik daar nu véél meer mee bezig ben dan met het ‘oude vertrouwde’ deel van mijn leven. Ik wil hier niet blijven schrijven over diabetes, over hoe rot het is, over hoe positief ik erin sta, over de gevolgen en dergelijke omdat ik dóór wil, maar ik kan er niets aan doen: diabetes is gewoon het enige wat op dit moment écht belangrijk is.

Ik weet ook wel dat het niet niks is. Gisteren had ik een concert op school, maar mijn frietjes iets te snel opgegeten, waardoor de insuline sneller werkte dan de friet (ja, zo precies komt dat nu eenmaal…) met als gevolg een hypo van 2,9. Ik was echt even de weg kwijt, liep wat te dolen door gang, en ineens stond daar een lieve vriendin voor mijn neus. Het volgende moment zat ik op een bankje met veel mensen om me heen, en even daarna realiseerde ik me dat ik helemaal doorweekt was. Van zweet, ja. Bah. Gelukkig waren er veel lieve mensen om me heen, die allemaal glaasjes water kwamen brengen, en bij me bleven. Dat is zo belangrijk, want het is best wel eng om een hypo te hebben. Dat zijn van die ervaringen… En een half uur later moest het optreden gewoon doorgaan.

Maar het is wel gewoon jammer dat het niet meer lukt. Schrijven lukt wel, maar alleen als het over diabetes gaat. Leren lukt nog wel, maar alleen als het over diabetes gaat. Ik ben vanaf moment één vol positieve energie in deze nieuwe levensstijl gestapt. Ik schrijf columns voor stichting ééndiabetes, ik lees alles wat los en vast zit over diabetes, ik heb een whatsappgroep voor jongeren met type 1 opgericht, ik volg alles ontwikkelingen, en dat doe ik heel graag. Maar ik weet niet of ik er te veel mee bezig ben, en ik ben bang dat het ten koste gaat van alle andere dingen die ik deed.

Ik wil dolgraag verder, maar mijn hoofd kan zich er maar niet toe zetten. Ik zit gewoon een beetje in de knoop, omdat niks meer belangrijk voor me is, behalve het verantwoordelijk zijn voor mijn eigen gezondheid. Die diabetes.

Ik merk wel dat het van me afschrijven, zoals ik dat nu net weer even gedaan heb, ruimte maakt voor andere dingen. Nu ben ik het weer even kwijt. Misschien moet ik het ook gewoon doen, schrijven over diabetes. Dan is het weg, en wie weet komen de andere onderwerpen dan vanzelf weer.

Het is net een identiteitscrisis. Ik hoop dat iemand me een beetje begrijpt.

Advertenties

12 gedachten over “Niks is meer belangrijk | Diabetes

  1. Mooi blogje heb je weten te schrijven. Zelf denk ik dat je daar wel weer overheen komt, dat alleen aan diabetes kunnen denken. Ze zeggen niet voor niets dat alle nieuwe dingen het interessantst zijn. Het went wel en dan kun jij ook veel beter je energie en aandacht gaan verdelen. Wees niet te streng voor jezelf wat dat betreft, Xoxo

    Like

  2. Ik vind je artikelen juist heel mooi, omdat dit jou blog maakt en ook jou als blogger, je moet niet veranderen, je moet jezelf blijven en bloggen over de dingen die jou het meeste liggen en waar jij over wilt praten, de mensen die het interesseren komen vanzelf x

    Like

    1. Dankjewel Janneke. Het is een beetje dubbel, want van de ene kant wil ik inderdaad mezelf blijven, door te doen wat ik altijd gedaan heb, maar ik moet niet vergeten dat daar iets nieuws bij is gekomen, wat nu nog veel indruk maakt.

      Liked by 1 persoon

  3. Wees niet te streng voor jezelf wat dat betreft. Misschien heb je juist wel een nieuw soort energie gevonden, waarmee je zowel je eigen gezondheid kan verbeteren als dat van anderen die samen met jou in dezelfde situatie zitten! Dat kan ik alleen maar bewonderen! Die andere dingen komen vanzelf wel, zolang je maar niet jezelf ervan gaat beschuldigen dat je jezelf erin verliest o.i.d. Nergens voor nodig!

    Like

  4. He wat vervelend Anne! Zo een aanval lijkt mij erg eng, gelukkig had je allemaal lieve mensen om je heen! Ik zou doen wat voor jou nu het beste voelt. Het kan best dat dat over een tijdje weer verandert, en dat is ook oké!

    Like

  5. Hey lieverd, je gaat ook door, don’t worry. Je wil er niet mee bezig zijn, maar toch kun je niet anders. Vind je het gek? Je leven is volkomen veranderd. Het ‘oude vertrouwde’ leventje oppakken kan wel, maar zal toch nooit meer helemaal hetzelfde zijn omdat je de diabetes nu met je meedraagt. Er is heel goed mee te leven, maar meis je bent 17 en je leven veranderd ineens. Neem de tijd om alles te laten bezinken, schrijf erover, praat erover, lees, enz. Als het voor jou nu nodig, en helpend, is om je te verliezen in de wereld der diabetici, dan moet dat gewoon even. Je vindt je draai nog wel, geloof me maar. 😉 Stap 1 is acceptatie, dan berusting, en dan accommodatie. Doe rustig aan en probeer ook een beetje te genieten van onnozele zaken; dat zal je goed doen. 😉 X

    Liked by 1 persoon

    1. Er verschijnt gewoon een glimlach op mijn gezicht door jou, Roos. Het klopt wat je zegt. Juist die gewone dingen tussendoor zijn zo fijn. De ‘onnozele’ zaken, waardoor je gewoon weer jong en onbezorgd bent. Dat ben ik sowieso wel, maar op moment dat ik mezelf erop betrap dat ik weer met mijn hoofd bij de fluitende vogeltjes ben, en daardoor vergeet te prikken, dan vind ik dat stiekem heel grappig. Juist omdat het zo’n goed teken is, dat ik even met wat anders bezig ben. Zó erg dat ik het gewoon vergeet. Helemaal niet erg is dat. Ik vind het juist wel een goed teken.

      En een bewijs van wat jij al zegt: die draai vind ik wel. Het moet alleen nog even goed integreren tussen al die andere belangrijke dingen in mijn leven.

      Liked by 1 persoon

      1. Je bent ook jong en onbezorgd, alleen dan met 1 toch niet zo onbezorgde zorg. Het is aanpassing, en zodra je eraan gewend bent, is het leven weer ‘normaal’. Over een tijdje is het je zo gewoon, dat je er ook niet meer bij nadenkt. Geniet maar van de vogels. 😉

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s