Over leven

Soms, als ik in bed lig, word ik ineens heel erg bang. Dat heb ik al jaren, sinds ik begon na te denken over leven, sinds ik begon na te denken over de dingen om mij heen. Een soort leegte. Alsof ik niet meer kan onderschijden wat echt en niet echt is…

Meestal denk ik voordat ik zo’n moment heb aan het leven zelf. En leven is zo complex, zo ingewikkeld, dat ik het dan niet kan bevatten, ondanks alle kennis die ik denk te hebben. Ik kan er niet tegen dat ik niet met logica kan beredeneren waarom ik leef, of waarom er leven bestaat. En als ik iets niet logisch kan beredeneren, kan het niet bestaan.

Leegtes kunnen opgevuld worden met geloof, maar met mijn logica werkt dat niet. Het idee dat er een God is die de wereld schiep, kan ik bevatten, maar die God, die moet ergens vandaan komen. Het kan toch niet dat er uit het niets een God is die even de aarde en de hemel schept? Er moet een begin zijn, maar tegelijkertijd kan dat begin er niet zijn, als het niet ergens door veroorzaakt is, en aan die veroorzaker moet ook weer een oorzaak liggen. Dat gaat zo oneindig door, en dát kan ik niet bevatten.

Om het eens natuurwetenschappelijk te beredeneren: die oerknal, kan er geweest zijn, en is er waarschijnlijk ook geweest. Maar hoe kan de ruimte waarin de oerknal plaatsvond ontstaan zijn? Hoe kon die grote hitte en dichtheid ontstaan, waardoor de oerknal plaatsvond. Hoe kan er überhaupt een ‘lege’ ruimte ontstaan met planeten? Waar begint het allemaal en waar eindigt het allemaal?

Bron

Dat er zo veel onbekend is, en zoveel naar mijn mening eigenlijk ‘niet kan’, maakt dat ik mijn eigen gedachten soms niet meer geloof. Dat het net lijkt alsof alles wat ik denk gewoon grote onzin is omdat het niet te beredeneren is, en dan dus niet kan bestaan.

Op een dag als vandaag kan ik deze gedachtekronkels goed verwoorden, maar op de avonden dat ik alleen in bed lig, en dit soort onderwerpen mijn hersenen weten te domineren, kan ik daar erg bang van worden. Ik ben dan bang dat alles één grote fantasie is, en dat er eigenlijk gewoon helemaal niets is. Dat alles een grote droom is. Echter kan ik daar ook weer op door gaan, want die droom moet dan ook weer ergens vandaan komen.

Bron

Die oneindige cirkel van veroorzakers zonder begin- en eindpunt, maakt me leeg en bang. Maar wat een vriendin ooit tegen me zei was voor mij heel waardevol. Het is iets wat ik tegen mezelf blijf zeggen, en wat me enorm geholpen heeft. Het zorgt er niet voor dat ik niet meer bang ben, maar het is een verzachtende gedachte, waardoor het niet meer zo erg is.

Ze zei: weet je, eigenlijk maakt het allemaal niet zo veel uit. Het gaat om het feit dat je nu hier bent, of dat nu echt is of niet, je ervaart dat je nu hier bent, en dan kun je die ervaring maar beter zo mooi, en zo goed mogelijk maken.

Wat ze zei klopt. Je bent hier nu, je ervaart leven, en leven ervaren kan enorm mooi zijn, dus maak er van wat je ervan maken kunt. Het is iets wat mij enorm geholpen heeft.

 

Advertenties

3 gedachten over “Over leven

  1. Ik herken dit zo goed, ik kan ook op die manier over het leven na gaan denken en dan bang worden van mijn eigen gedachtes.
    Maar ik ben het heel erg eens met wat je vriendin zei, ik probeer het dan ook altijd van me af te zetten en er niet teveel over na te denken want dat verandert toch niks.

    Liked by 1 persoon

    1. Fijn, maar van de andere kant ook vervelend voor jou, dat je je hierin herkent. Ik denk dat het uiteindelijk maar goed is dat niet iedereen hier zo veel mee bezig is als dat ik (en misschien jij ook) dat ben. Maargoed, gewoon genieten en leuke dingen doen is de beste oplossing.

      Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s