Later

Later. De betekenis van dat woord verandert in de loop van de jaren. Als kind was ‘later’ voor mij altijd het moment waarop ik de antwoorden op de vragen wist die ik zelf op dat moment had. ‘Later’ zou ik groot worden, en grote mensen waren wijs. Grote mensen zouden begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Zo wilde ik later ook worden.

Als tiener was ‘later’ het moment waarop ik vrijheid zou hebben, en verantwoordelijk was voor mezelf. Het moment dat ik voor mezelf kon zorgen, en niet afhankelijk was van anderen. ‘Later’ betekende voor mij het moment waarop je stevig in je schoenen zou staan, en anderen jou nodig hebben in plaats van jij hen.

De eerste keer dat ik zeker wist wat ik ‘later’ wilde was ik 10. In die tijd zat ik in groep 6, en verslond ik boeken. Ik wist wat ik wilde. Ik had het boek Achtste groepers huilen niet van Jacques Vriens gelezen. Dat was het eerste boek dat binnenkwam. Ik heb uren in bed liggen huilen, omdat dat boek voor mij werkelijkheid was. En omdat ik er toen misschien wel achter kwam dat onrecht realiteit was. Ik wilde zo veel mogelijk veranderen aan die realiteit, en wist het zeker: ik wilde kinderoncoloog worden. Grote dromen voor een klein meisje.

Een tijdje geleden tijdens de Ebola epidemie begon mijn hoofd weer te mijmeren. Als ik op dat moment toevallig net klaar zou zijn geweest met een studie geneeskunde, zou ik diezelfde dag nog het vliegtuig naar Afrika pakken. Daar was het te doen. Daar was hulp nodig.

Nog maar een paar maanden geleden droomde ik ervan om een oude boerderij op te knappen. Een boerderij tussen het groen, met geruite gordijntjes voor de ramen, bloemen op een grote houten keukentafel met allemaal gekleurde stoelen eromheen en een boekenkast-wand, want dat ziet er zo gezellig uit. In dat huis wilde ik kinderen opvangen. Kinderen die om verschillende redenen niet meer thuis konden wonen. Kinderen waarvoor geen plek meer was, maar die wel een plek verdienden.

Alle wensen, die ik stuk voor stuk gehad heb, lijken me nog steeds geweldig. Maar op dit moment heb ik weer een andere wens. Ik wil wijs en intelligent zijn. Ik wil harten vullen met liefde, compassie en belangstelling. Ik wil gewaardeerd worden voor mijn ideeën en niets anders. Op wat voor manier ik dat doe, met wat voor beroep of insteek, dat maakt niet uit.

Helaas is er geen studie die je dat leert. En ik vraag me soms af hoe dat te leren valt, maar misschien gaat dat wel vanzelf. Ik denk dat ik daarvoor gewoon moet leven met wat ik in me heb. Moet studeren wat ik leuk vind. Een beroep uitoefenen dat ik met heel veel liefde en plezier doe. En niet te veel verwachten.

Advertenties

2 gedachten over “Later

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s