Je kunt het. Echt …

Als ik voor de zoveelste keer balend, moedeloos, soms huilend boven mijn boeken hang, geloof ik dat ik er niks van ga bakken. Ik geloof dan oprecht dat ik een onvoldoende ga halen, dat dat een ramp is, dat ik faal in wat ik doe, en dat hetgeen wat ik kan en waar ik goed in ben: leren, toch niet zo mijn ding blijkt te zijn.

Het is een cliché om te zeggen dat het toch wel goed komt, maar in veel gevallen toch de waarheid. In mijn 4 jaar op het gymnasium heb ik 4 jaar lang geloofd dat ik dit jaar écht zou blijven zitten. Zie mij nu zitten in 5gym. Nog steeds lijkt het eindexamen enorm ver weg, en ik kan me nog steeds niet voorstellen dat ik ooit een vwo-eindexamen zal halen. (en een Latijn eindexamen voornamelijk … )

In klas 1, 2 en 3 was ik net zo hopeloos over wiskunde. Velen zullen het waarschijnlijk wel herkennen. Uren boven je boek hangen, maar nooit uit die stomme sommetjes komen. Nooit de logica begrijpen. Toen ik in de bovenbouw kwam wilde ik graag wat hogere cijfers voor wiskunde halen, en zo gezegd zo gedaan: mijn hele herfstvakantie van 2014 heb ik besteed aan grafieken, tabellen, algebra en functies en voor ik het wist was de zomervakantie voorbij en had ik een proefwerk.

Bang voor dat proefwerk was ik absoluut niet, want ik had echt enorm goed geoefend. En nog diezelfde dag vroeg ik mijn leraar wat voor cijfer ik had. Hij keek me aan. Hij lachte, en hij zei niets. Zeurend liep ik achter hem aan, en begon mijn cijfer te raden. Toen stak hij 10 vingers in de lucht. ”WAT. Heb ik een 10?” Ja.”

Sinds die dag heb ik nooit meer een cijfer lager dan een 7,7 gehaald voor wiskunde, en ben geëindigd met een algemeen gemiddelde van een 9.

En nee, het was niet zo dat ik ineens het wiskundige licht had gezien. Het was niet zo dat ik ineens de logica begreep. Het was wél zo dat ik ineens begreep dat het onzin was om bang boven mijn proefwerkblad te gaan zitten, omdat ik het in me heb om zo iets gewoon te begrijpen. Daar heb je geen wiskundeknobbel voor nodig, daar heb je geen talent voor nodig, maar tijd, geduld en vertrouwen.

En als het een keer tegen zit, dan is dat maar zo. Je hebt er he-le-maal niks aan om te zeuren dat algebra of kansberekening zo moeilijk is. Het enige wat je kunt doen is oefenen, en je best doen. Niet stug sommetjes uit je hoofd leren. Niet moedeloos boven je boek gaan hangen, maar alles wat je doet met vertrouwen doen. Vertrouwen in jezelf.

Omdat je het echt kunt.

Advertenties

5 gedachten over “Je kunt het. Echt …

  1. Dit is – qua wiskundeknobbel (of een afwezigheid daarvan) echt heel erg herkenbaar. Ik heb die ‘knobbel’ nooit gehad en heb vooral in de brugklas heel veel problemen met wiskunde gehad (en met de docent die zei ‘nee, jouw zoekgeraakte proefwerk ga ik niet zoeken, want je had toch een onvoldoende’ nou ja zeg!). Later, na veel oefenen, is het allemaal gewoon helemaal goed gekomen. Geduld.

    Like

    1. Aah, wat stom van die lerares! Hihi, ik heb van mijn leraar ook ooit wiskunde-c advies gekregen (wat dus het laagste van het laagste is), maar dat heeft hij teruggenomen 😉
      Wel goed van je hoor, dat het met oefenen zo’n stuk beter ging!

      Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s