De snelweg naar nutteloosheid

Laat gerust je mening, of eventuele tips achter!

Ze zit daar. Plukken drijfnat haar als stro hangen langs haar gezicht, en enkele pluizige plukjes kriebelen haar neus. Haar te dunne vest, doelloos van de kapstok gerukt, plakt tegen haar witte huid. De regen stroomt als tranen langs de autoruit. Ze zit daar. Schijnbaar alleen, te midden van de misselijkmakende autogeur, en terwijl ze zo voor zichzelf uitstaart bestuurt ze de auto.

De snelweg doet haar hoofd mijmeren. Ze bestudeert de auto’s rondom haar oude Mercedes, en de snelheid waarmee de auto’s zich in een grote stoet richting het uitzichtloze punt van het einde van de snelweg voortbewegen. Allemaal onderweg. Ze voert haar lichaam doelloos verder, om niet te hoeven denken, om onderweg te zijn, zonder duidelijke bestemming.

Ze vlucht. Ik weet het, want ik ken haar. Ik ken haar als geen ander. Ze vlucht om geen betekenis te hebben. De wereld misleidt zichzelf voor door te denken dat alles nut heeft. Maar zij probeert die illusie werkelijkheid te maken. Ze vlucht voor de angst van zelfbedrog.

Maar ik kon haar niet laten gaan. Ze is de enige die snapt hoe de wereld in elkaar zit. De enige die begrijpt dat we schijnbaar gelukkig zijn, en onszelf verhalen wijsmaken om elkaar daarin te bevestigen. En ik verpest haar wens, door bij haar te blijven. Door mij heeft zij nut, maar haar laten gaan was ondraaglijk en hartverscheurend. Ik kon gewoonweg niet anders.

Ze kan niet leven met de waarheid dat de wereld zichzelf voorliegt. Tot die wereld kan zij niet behoren. Ik vraag me af waar zij en ik die nutteloosheid gaan vinden. Waar er een einde komt aan haar ondraaglijke lijdensweg.

Af en toe gluur ik stiekem over de achterbank om te kijken of ze niet in slaap valt achter het stuur, mezelf afvragend of ze ooit zal stopen met rijden en of er een einde zal komen aan haar zoektocht naar nutteloosheid.

Ik zit hier om op haar te letten. Ze mag vluchten, ze mag gaan, maar er moet iemand zijn die voor haar zorgt wanneer dat nodig is. Ik weet dat ik het mezelf niet kan vergeven als haar iets  zou overkomen. En daarom zit ik nu stiekem in haar achterbak. Samen onderweg naar de nutteloosheid.

Er komt een moment dat ze stopt. Ergens achteraf op  een eenzaam landweggetje. Ze stapt haar auto uit, terwijl tranen over haar wangen stromen. Het gewicht van de onwerkelijkheid van de wereld en de dillema’s van haar bestaan rusten op haar schouders. De pijn is van haar gezicht af te lezen, en zo plotseling als de regen stopt met stromen klinkt er een schreeuw, die sidderingen door mijn hele lichaam veroorzaakt, zoals ik ze nog nooit gevoeld heb. Pijnlijk helder. Tot op het bot.

Ik stap de auto uit. Ren naar haar toe, en zie de angst en schrik in haar ogen. Ik hou haar vast, net zo lang totdat onze lichamen zich in elkaar verschroeien. Totdat we samen vergaan. Veilig. In elkaars armen, zoals zij het graag wilde.

Advertenties

6 gedachten over “De snelweg naar nutteloosheid

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s